Ik ben een domme uitsteller

Nee, ik heb niet meer geoefend. Gister sprongen de negatieve gedachten als apen door m’n hoofd. Ik ben er doodmoe van. Bovendien stel ik alles uit: taken die ik voor m’n werk moet afmaken, stof die ik moet leren voor een examen, en het oefenen van gewoontes om me uit de put halen. Ik ben een domme uitsteller.

Als ik in zo’n bui ben ga ik vaak naar een boekenwinkel. Dan wil ik allerlei boeken en tijdschriften kopen, in de hoop dat ze m’n problemen oplossen. Ik heb nog veel ongelezen boeken thuis. En zelfs als ik ze al lees, doe ik er niet echt iets mee. Niet actief. Ik lees het, en dan verstop ik het.

Gelukkig heb ik ook een ongelezen boek over uitstelgedrag in m’n kast: “The procrastination Equation”, van Dr Piers Steel. “How to stop puttings things off and start getting things done”. Ik zit op de bank, met m’n vermoeide hoofd en lijf (ik heb blijkbaar tijdens het uitstellen wel heel gespannen achter m’n bureau gezeten), en ik lees.

In het eerste hoofdstuk krijg ik de volgende waarschuwing: “Als je een perfectionist bent en je lijdt aan hoge standaarden die onbereikbaar zijn, wil je daar wellicht iets aan doen, maar daar heb je een extra boek voor nodig: dit boek gaat over uitstelgedrag.” Heb ik vast wel een boek over, no worries.

Motivatie bestaat volgens Dr Steel uit drie hoofdelementen: 1) Lage verwachtingen: je denkt dat je iets niet kan en stelt het uit, waardoor het een self-fulfilling prophecy wordt, 2) Waardeloosheid: je vindt hetgeen je moet doen niet waardevol en niet leuk (voor mij zijn dit twee verschillende zaken. Misschien volgt later duidelijkheid), en het belangrijkste element, 3) Impulsiviteit: de mate waarin je beloning op korte termijn kunt uitstellen voor lange termijn doelen (delayed gratification). Hoe verder een doel in de toekomst, hoe abstracter het doel zal zijn, en hoe minder motiverend.

Dit alles kun je weergeven in de volgende formule: (verwachting x waarde) / (impulsiviteit x uitstel van beloning). Stel ik heb een taak die ik moet doen. Ik verwacht dat ik de taak niet succesvol kan volbrengen (verwachting) en ik vind de taak niet echt waardevol/leuk (waarde), dan volgt er een lage waarde uit verwachting x waarde. Als ik dan ook nog erg impulsief ben, er veel afleidingen beschikbaar zijn (impulsiviteit) en de beloning pas een jaar later zal komen (uitstel van beloning), leidt dit tot een hoge waarde. Een lage waarde delen door een hoge waarde = een lage motivatie.

Als ik mezelf moest scoren op de vier elementen, op werkgebied:

  1. Verwachting dat ik m’n taken succesvol kan uitvoeren: Laag
  2. Waarde/plezierigheid van de taken: Medium tot Hoog
  3. Impulsiviteit: Medium. Over het algemeen betaal ik rekeningen op tijd. Maar niet direct.
  4. Uitstel van de beloning: Hoog, de meeste projecten waar ik aan werk lopen bijna een jaar lang.

Tot zo ver vind ik het boek best wel interessant.  Ik ben benieuwd welke technieken aan bod komen om uitstelgedrag te verminderen. Intussen heb ik deze feestdag namenlijk wederom al m’n voorgenomen taken uitgesteld.

 

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: