Verdriet in een doos. Kan de deksel er nog af?

Ik heb geen boek over verdriet. Over verdriet dat zo groot is dat je het hebt weggestopt in een doos met een deksel er op. Om nooit meer naar om te kijken. Zo ver weg dat je niet precies weet wat het ook al weer was, dat verdriet. Waar ben ik nou precies verdrietig over? Ik heb in m’n leven nou weer niet zúlke nare dingen meegemaakt. Het verdriet komt soms naar boven sijpelen. Altijd via m’n tranen. Helaas kan ik het gevoel niet op commando oproepen. En ik weet ook niet hoe ik het zou moeten loslaten. Hoe laat je iets los wat je niet fysiek vast kunt pakken?

Zelfs op Het Internet kan ik niet vinden hoe je zoiets aanpakt. Ik zou het volgende voorstellen: praat over je verdriet met iemand die je vertrouwd, in een “veilige” omgeving met privacy. Bespreek verschillende oorzaken waardoor het verdriet veroorzaakt zou kunnen worden. Schrijf vervolgens op welke onderwerpen tot het meeste huilen leiden. Deze onderwerpen zijn de puzzelstukjes. Ik zal het voor mezelf eens opschrijven. Diep in m’n geheugen graven naar de gesprekken.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: