Hoe ik mijn hart probeerde te openen, met alle risico’s van dien (deel 1)

Ik ben dan wel niet erg veranderd afgelopen jaar, er is wel een hoop gebeurd. Het meeste werd in actie gezet door het beeindigen van mijn relatie. Dat hield namelijk in dat ik 1) een andere huis moest zoeken, en 2) beschikbaar was voor m’n huidige geliefde. Het eerste leidde via een aantal avonturen naar m’n eerste eigen woning. Het tweede leidde er onder andere toe dat ik de moed vond om uit te vallen op m’n werk, een grens te trekken.

Het beeindigen van m’n relatie hield ook in dat ik moest onderkennen dat ik een groot probleem heb. Ik kon niet langer doen alsof deze man gewoon niet de juiste voor me was, en ik mr. right gewoon nog niet tegen gekomen was. Het leek alsof ik steeds in dezelfde val liep. Relatie na relatie.

Een paar weken na de breuk las ik The Science of Trust van John Gottman. Zittend op het bed dat ik voor de zekerheid bij mijn ouders had opgeslagen, in een kamer die huurde bij een hospita . Een dik oranje boek dat ik ooit impulsief kocht omdat het in de aanbieding was bij de Selexyz. Er vielen een aantal kwartjes. Kort samengevat had ik door mijn eigen bindings- en verlatingsangst de relatie in gevaar gebracht. Een dosis conflictvermijding deed de rest: we vertrouwden elkaar niet meer.

Gottman heeft veel onderzoek gedaan naar relaties en vond dat een succesvolle relatie opgebouwd is uit een aantal elementen. Een belangrijk element noemt hij “turning towards” . Hij stelt dat je niet alleen ontrouw kan zijn door vreemd te gaan maar ook door alle andere vormen van “er niet zijn voor je partner”. Dit kan door een belofte niet na te komen, of bijvoorbeeld door niet te reageren op een opmerking van je partner, of door onaardig te reageren.

Laat ik nu het uiten van mijn ongenoegen over iets – laten we zeggen, dat mijn geliefde niet genoeg vraagt naar hoe mijn dag was, terwijl ik ALTIJD vraag hoe zijn dag was- uiten door het negeren van ZIJN verhalen die hij ongevraagd mijn kant op slingert. Dan ben ik er niet voor hem. Hij zal het niet prettig vinden, en mij misschien ook straffen door weg te lopen. En dat terwijl ik eigenlijk gewoon lekker met hem wilde kletsen.

Al lezende voelde ik me tegelijkertijd verrukt (over alle inzichten die verklaarden waarom onze relatie geen happy ending had), en vernederd (omdat ik inzag hoeveel ik fout had gedaan). Huilend biechtte ik mijn zonden op bij mijn psycholoog: “Ik heb er met al m’n issues een zooitje van gemaakt, en vervolgens eigenhandig m’n hart gebroken.” Hij knikte met een frons en zei: “Dat is heel serieus”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: