Praten helpt sowieso

Minder denken, meer praten? Hoe zit het met huiswerk? Ik wil dit onderzoeksrapport lezen…

Advertenties
__ATA.cmd.push(function() { __ATA.initSlot('atatags-26942', { collapseEmpty: 'before', sectionId: '26942', width: 300, height: 250 }); });
__ATA.cmd.push(function() { __ATA.initSlot('atatags-114160', { collapseEmpty: 'before', sectionId: '114160', width: 300, height: 250 }); });
(function(){var c=function(){var a=document.getElementById("crt-585418591");window.Criteo?(a.parentNode.style.setProperty("display","inline-block","important"),a.style.setProperty("display","block","important"),window.Criteo.DisplayAcceptableAdIfAdblocked({zoneid:388248,containerid:"crt-585418591",collapseContainerIfNotAdblocked:!0,callifnotadblocked:function(){a.style.setProperty("display","none","important");a.style.setProperty("visbility","hidden","important")}})):(a.style.setProperty("display","none","important"),a.style.setProperty("visibility","hidden","important"))};if(window.Criteo)c();else{if(!__ATA.criteo.script){var b=document.createElement("script");b.src="//static.criteo.net/js/ld/publishertag.js";b.onload=function(){for(var a=0;a<__ATA.criteo.cmd.length;a++){var b=__ATA.criteo.cmd[a];"function"===typeof b&&b()}};(document.head||document.getElementsByTagName("head")[0]).appendChild(b);__ATA.criteo.script=b}__ATA.criteo.cmd.push(c)}})();
(function(){var c=function(){var a=document.getElementById("crt-572936719");window.Criteo?(a.parentNode.style.setProperty("display","inline-block","important"),a.style.setProperty("display","block","important"),window.Criteo.DisplayAcceptableAdIfAdblocked({zoneid:837497,containerid:"crt-572936719",collapseContainerIfNotAdblocked:!0,callifnotadblocked:function(){a.style.setProperty("display","none","important");a.style.setProperty("visbility","hidden","important")}})):(a.style.setProperty("display","none","important"),a.style.setProperty("visibility","hidden","important"))};if(window.Criteo)c();else{if(!__ATA.criteo.script){var b=document.createElement("script");b.src="//static.criteo.net/js/ld/publishertag.js";b.onload=function(){for(var a=0;a<__ATA.criteo.cmd.length;a++){var b=__ATA.criteo.cmd[a];"function"===typeof b&&b()}};(document.head||document.getElementsByTagName("head")[0]).appendChild(b);__ATA.criteo.script=b}__ATA.criteo.cmd.push(c)}})();

Verdriet in een doos. Kan de deksel er nog af?

Ik heb geen boek over verdriet. Over verdriet dat zo groot is dat je het hebt weggestopt in een doos met een deksel er op. Om nooit meer naar om te kijken. Zo ver weg dat je niet precies weet wat het ook al weer was, dat verdriet. Waar ben ik nou precies verdrietig over? Ik heb in m’n leven nou weer niet zúlke nare dingen meegemaakt. Het verdriet komt soms naar boven sijpelen. Altijd via m’n tranen. Helaas kan ik het gevoel niet op commando oproepen. En ik weet ook niet hoe ik het zou moeten loslaten. Hoe laat je iets los wat je niet fysiek vast kunt pakken?

Zelfs op Het Internet kan ik niet vinden hoe je zoiets aanpakt. Ik zou het volgende voorstellen: praat over je verdriet met iemand die je vertrouwd, in een “veilige” omgeving met privacy. Bespreek verschillende oorzaken waardoor het verdriet veroorzaakt zou kunnen worden. Schrijf vervolgens op welke onderwerpen tot het meeste huilen leiden. Deze onderwerpen zijn de puzzelstukjes. Ik zal het voor mezelf eens opschrijven. Diep in m’n geheugen graven naar de gesprekken.

Filosofische zelfhulp: Epictetus. Richt je op datgene waar je controle over hebt.

Epictetus  stelde de filosofie van de veerkracht op. Veerkracht. Dat heb ik nodig. Mij heb je zo neer. Er komt geen veer aan te pas. Zijn recept, om aan het roer te blijven staan van je eigen ziel, is door voortdurend voor ogen te houden wat je wel in de hand hebt en wat niet.

Niet: (zone 2) ons lichaam, ons bezit, onze reputatie, onze baan, onze ouders, onze vrienden, onze collega’s, onze baas, het weer, de economie, het verleden, de toekomst.

Wel: (zone 1) onze opvattingen.

Epictetus stelt dat we proberen de zaken uit zone 2 te veranderen, wat ons uitput. Tegelijkertijd nemen we geen verantwoordelijkheid voor zaken uit zone 1. Dat kan beter.

Ik heb dus nergens volledige controle over behalve mijn opvattingen? Betekent dat dat ik alles maar moet accepteren? Dat is toch ook een soort hulpeloosheid: “ik heb geen baan, maar als ik het nou allemaal prima vind heb ik iig de controle over mijn opvattingen.”. Blijkbaar snap ik het nog niet. Misschien is het zoals bij optimizers: die erkennen dat ze geen 100% verantwoordelijkheid voor hun resultaten kunnen hebben. Tegelijkertijd zegt Epictetus dat we niet de verantwoordelijkheid voor ons leven bij anderen mogen leggen. We moeten leren onderscheid te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe vind je die balans?

Ik snap deze filosofie maar half. Nachtje over slapen en later nog eens over denken.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.