Moe van mezelf

Uitgeput ben ik. Ik kan alleen nog maar huilen. Als ik mezelf tenminste uit heb kunnen zetten. Of in mezelf in ieder geval van standje: “doorgaan, want er moet nog zoveel!” heb kunnen halen. Ik wil niets meer. Niet afwassen, de gordijnen dicht doen, tandenpoetsen, of redelijk zijn. Ik wil in bed liggen met de dekens over me heen. En dat eigenlijk zelfs ook niet. Ik ben er te moe voor.

Hoe heb ik mezelf zo kunnen uitputten? Vraag ik mezelf af. Onder de douche bedenk ik me dat mijn vermoeidheid en en korte lontje waarschijnlijk veroorzaakt is doordat ik veel van mezelf vraag. En niet alleen vraag ik veel van mezelf, ik denk ook nog eens dat anderen het van me verwachten, dat ik ze niet teleur mag stellen, en dat ik alles wel even kan doen. Ik maak een lijstje met van wie ik dingen moet, en het ook nog belangrijk vindt: m’n ouders, m’n vrienden, m’n familie, m’n geliefde, m’n collega’s, m’n leidinggevenden. Eigenlijk iedereen die ik ken. En als het niet lukt scheldt ik mezelf uit. Geheel automatisch, er komt geen mens meer aan te pas tegenwoordig.

Maar ik wordt er wel enorm moe van. Dan wil ik in bed liggen, en dat er voor me gezorgd wordt. Maar toch ga ik door, want ik wil m’n geliefde niet teleurstellen. Hij heeft het ook druk. En hij vindt dat ik niet genoeg doe in het huishouden. Dus geef ik de badkamer een beurt en doe ik boodschappen. Fluitend, want als ik doe alsof het niet leuk is heeft m’n geliefde er volgende keer vast geen zin in.

En als je thuis, op de plek die helemaal van jou is, niet meer jezelf kunt zijn. Dan wordt je wel heel moe. Ik wel in ieder geval.

Advertenties

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.