Niet alles wat je denkt is waar (het meeste is stemmingmakerij)

Ook al ben ik niet echt veranderd, ik heb wel één en ander geleerd (steeds als ik denk dat ik nu toch echt wel allemaal weet ontdekt ik weer iets nieuws over mezelf). Eén van die dingen ik geleerd heb afgelopen jaren is dat een naar gevoel, zo’n gevoel waarbij je bijvoorbeeld een deuntje zou willen huilen of iemands hoofd zou willen inslaan, veroorzaakt wordt door m’n eigen gedachten. En belangrijker, dat die gedachten 1) gebaseerd zijn op regels (en overtuigingen) die ik als kind geleerd heb om mezelf schaamte en pijn te besparen, en 2) niet persé waar zijn. Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn als ik 3) niet zo goed naar deze gedachten zou luisteren en handelen.

Ik heb moeten leren luisteren naar wat ik eigenlijk allemaal dacht. Ik had soms echt géén idee. Ik schrok toen ik het me uiteindelijk lukte. Ik zeg een heleboel nare dingen tegen mezelf. En ze zijn allemaal terecht. Volgens Sidra en Hal Stone heeft iedereen een zogenaamde interne criticus. En ook nog allemaal andere “ikken” die verschillende wensen en meningen hebben. Maar de interne criticus is vaak het lastigst. Hij (zij) is keihard, superslim en zegt het beste met je voor te hebben. Hij ondermijnt je met een hoofdletter O. De mijne zegt – onder andere- dat ik alles fout doe, ieder moment ontslagen kan worden, en dat ik te dik ben, of dit snel zal worden. Ze is zo succesvol dat ik na een tijdje onder een dekentje wil kruipen om er nooit meer onder vandaan te komen. Pretty depressing.

Maar ook best interessant dat dat allemaal in m’n hoofd gaande is. Nu nog zorgen dat ze haar mond gaat houden. Of aardiger wordt. Of dat ik niet meer naar haar luister.

Oefenen vóór de wedstrijd…

Afgelopen weekend voelde ik me “de oude”. Op een positieve manier. De beren waren niet thuis. Ik voelde me ontspannen, zelfverzekerd en bovendien energiek. Ik weet niet precies hoe het kwam. Het begon eigenlijk vrijdag al een beetje. Ik voelde gewoon de giftige gedachten wegebben. Zaterdag was ik druk, dus ik dacht: zondag komt de terugslag. Ik reserveerde vast een plekje op de bank. Maar zelfs naar een klein rondje hardlopen voelde ik me zondag nog energiek genoeg om deel te nemen aan bevrijdingsdagfestiviteiten. Met mensenmassa’s, drukte, sociaal doen, en zelfs alcohol. Pas om 21 uur stortte ik in, en fietste ik snel naar huis.

Aan het eind van het weekend bedacht ik me dat dit eigenlijk een goed moment zou zijn geweest om te oefenen. Met een van de dingen van De Lijst. Positief denken, relativeren, mindfulness. Take your pick. Niet aan gedacht. Probleem is dat ik daar alleen aan denk als het slecht met me gaat, en dan lukt oefenen niet zo goed. Misschien heb ik vandaag nog een gaatje. Ik voel me eigenlijk nog steeds best wel oké!

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.