Niet alles wat je denkt is waar (het meeste is stemmingmakerij)

Ook al ben ik niet echt veranderd, ik heb wel één en ander geleerd (steeds als ik denk dat ik nu toch echt wel allemaal weet ontdekt ik weer iets nieuws over mezelf). Eén van die dingen ik geleerd heb afgelopen jaren is dat een naar gevoel, zo’n gevoel waarbij je bijvoorbeeld een deuntje zou willen huilen of iemands hoofd zou willen inslaan, veroorzaakt wordt door m’n eigen gedachten. En belangrijker, dat die gedachten 1) gebaseerd zijn op regels (en overtuigingen) die ik als kind geleerd heb om mezelf schaamte en pijn te besparen, en 2) niet persé waar zijn. Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn als ik 3) niet zo goed naar deze gedachten zou luisteren en handelen.

Ik heb moeten leren luisteren naar wat ik eigenlijk allemaal dacht. Ik had soms echt géén idee. Ik schrok toen ik het me uiteindelijk lukte. Ik zeg een heleboel nare dingen tegen mezelf. En ze zijn allemaal terecht. Volgens Sidra en Hal Stone heeft iedereen een zogenaamde interne criticus. En ook nog allemaal andere “ikken” die verschillende wensen en meningen hebben. Maar de interne criticus is vaak het lastigst. Hij (zij) is keihard, superslim en zegt het beste met je voor te hebben. Hij ondermijnt je met een hoofdletter O. De mijne zegt – onder andere- dat ik alles fout doe, ieder moment ontslagen kan worden, en dat ik te dik ben, of dit snel zal worden. Ze is zo succesvol dat ik na een tijdje onder een dekentje wil kruipen om er nooit meer onder vandaan te komen. Pretty depressing.

Maar ook best interessant dat dat allemaal in m’n hoofd gaande is. Nu nog zorgen dat ze haar mond gaat houden. Of aardiger wordt. Of dat ik niet meer naar haar luister.

Advertenties

Blog op WordPress.com.